จิ้งหรีดน้อยย้ายบ้าน

นิทานจากการประกวดนิทานรางวัลมูลนิธิเด็ก ครั้งที่ 6
ผลงานของ : แพรวไพลิน ทองพุ่ม
ภาพประกอบ : ธวัชชัย นาคประดิษฐ์

       เช้าวันหนึ่ง จิ้งหรีดสองแม่ลูก กำลังนอนหลับอยู่ในโพรงใต้ดินอย่างแสนสบาย โพรงของทั้งสองขุดเป็นทางยาวมีทางเดินติดต่อกันได้เหมือนอุโมงค์

        แต่แล้ว ลูกจิ้งหรีดก็ตกใจตื่นเมื่อมีใส้เดือน 3-4 ตัวกำลังเลื้อยผ่านที่นอนอันอ่อนนุ่มของมัน และกำลังไต่ผ่านลำตัวของมันไปอย่างช้าๆมันร้องว่า "นี่พวกเจ้าบุกรุกบ้านของฉันแล้วยังไต่อยู่บนตัวฉันอีกด้วยรู้ไหม" ไส้เดือน ทั้งหมดต่างตกใจรีบหดตัวทันที มีอยู่ตัวหนึ่งค่อยๆ โผล่หน้าออกมาแล้วพูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า

        " ขอโทษจ๊ะ บ้านของเธอเป็นทางลัด พวกฉันขอเดินผ่านหน่อยนะจ๊ะ และตัวเธอก็นอนขวางอยู่ พวกฉันก็เลย..."

       " หยุดพูดนะจะไปก็รีบไป ก่อนที่ฉันจะโมโหมากกว่านี้" ลูกจิ้งหรีดตะโกนอย่างเหลืออด เสียงดังจนแม่จิ้งหรีดตื่น " มีปัญหาอะไรหรือลูกแม่ร้องเสียงดังเชียว"

       เช้าวันนี้ลูกนอนไม่หลับเลย ทนรำคาญพวกใส้เดือนไม่ไหว พวกมันชอบเลื้อยผ่านบ้านของลูกวุ่นวายไปหมด" ลูกจิ้งหรีดเล่าให้แม่ฟัง พร้อมทั้งทำท่าประกอบ

       แม่จิ้งหรีดจึงชวนลูกคลานไปหาจิ้งหรีดข้างบ้าน " สวัสดีจ๊ะเพื่อนๆ เช้าวันนี้ ฉันปวดหัวมาก เมื่อคืนก็หลับดึก ต้องร้องเพลงกล่อมลูก แล้วต้องมาตื่นเช้า เพราะมีไส้เดือนมาบุกรุกที่บ้านของลูกฉัน มีแต่เรื่องยุ่งเหยิง " แม่จิ้งหรีดบ่น

      " เธอก็มีปัญหาเหมือนฉันซินะ เจ้าหนอนอ้วนมาจากไปไม่รู้มาเหยียบย่ำที่นอนของฉันเลอะเทอะหมด บางตัวก็มาเล่นซ่อนหา ทำให้ลูกๆของฉันนอนไม่หลับเหมือนกัน" แล้วจิ้งหรีดสองครอบครัวก็นั่งคุยกัน ทุกตัวบ่อนถึงความไม่สงบในบ้านให้แก่กัน

        จนใกล้เที่ยงจิ้งหรีดสองแม่ลูกจึงชวนกันขึ้นมาจากใต้ดิน แสงอาทิตย์จ้ามาก พวกมันต้องหยีตาและเดินหลบใต้ใบไม้ใบใหญ่ เมื่อปรับสายตาเข้ากับแสงสว่างได้แล้วก็มองสำรวจไปรอบๆตัว ลูกจิ้งหรีดแหงนหน้าขึ้นไปบนต้นไม้ก็เห็นรังนกกระจิบที่มีรูปร่างสวยงามจึงชี้ชวนให้แม่ดู

 

       " ดูนั่นซิ รังนกกระจิบสวยจัง เรามาสร้างรังเป็นบ้านกันเถอะ" สองแม่ลูกจึงช่วยหันขนเศษหญ้าต่างๆมา แล้วพยายามสานเป็นรัง มันทำอยู่นาน ก็สานเป็นรังไม่ได้ มันเหนื่อยอ่อนมากจึงหยุด แล้วพากันคลานเข้าไปในโพรงไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

         " ออกไปนะ เจ้าจอมบุกรุกเข้ามาในบ้านฉันไม่ได้นะ" แม่กระต่ายร้องไล่ สองแม่ลูกกระโดดหนี และตกลงไปในถ้ำแห่งหนึ่ง มันได้ยินเสียงคำรามของงูดังลอดออกมาจากถ้ำพวกมันรีบกระโดดต่อ

          " แม่ว่าเราไปอยู่ในที่ที่ไม่มีอันตรายกันเถอะ" แม่จิ้งหรีดบอก พร้อมกับกระโดดนำไปทางทุ่งนา จนถึงใกล้หมู่บ้านแห่งหนึ่ง แผ่นดินก็สั่นสะเทือน สองแม่ลูกตกใจมากต่างแยกย้ายกันขุดดินเป็นหลุมแล้วซ่อนตัวในหลุมอย่างรวดเร็ว สักครู่เสียงเดินของเด็กหลายคนมาหยุดอยู่บริเวณนั้น " ขุดลงไปเลยพวกเรา ใต้ดินมีอะไรหลายอย่างที่พวกเรากินได้" เสียงเด็กคนหนึ่งพูดขึ้น เพื่อนเด็กชายหญิงอีก 3-4 คนช่วยกันขุด

         " พี่แดงอะไรบ้างที่อยู่ใต้ดินแล้วเรากินได้" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถามขึ้น " นี่ไง ปูนา ขุดไปอีกเดี๋ยวเจอ ถ้าโชคดีเจอจิ้งหรีด เราจะได้กินจิ้งหรีดชุบแป้งทอดในเย็นนี้ล่ะ" แดงตอบพร้อมกับชูปูนาตัวโตให้เพื่อนๆดู จิ้งหรีดสองแม่ลูกได้ยินคำว่า " จิ้งหรีดชุบแป้งทอด" ก็รีบขดตัวลงด้วยความกลัว

          " พี่แดง จิ้งหรีดหน้าตาเป็นยังไง ฉันไม่เคยเห็นเลย" เด็กอีกคนหนึ่งถาม "จิ้งหรีดเป็นสัตว์มีปีกอยู่ใต้ดิน ปากและมือของมันแข็งแรง จึงขุดดินได้ลึก มันเป็นนักขุดชั้นยอดเชียวนะ มันขยับปีกร้องเสียงดังได้ด้วย แต่มันจะส่งเสียงดังได้ในตอนกลางคืน สว่างอย่างนี้มันไม่ชอบ และตอนนี้มันจะอยู่แต่ในโพรงใต้ดิน" แดงตอบ

          สองแม่ลูก รู้สึกกลัวมากจึงรีบขุดดินหนีจากบริเวณนยั้นอย่างเร็วที่สุดเท่าที่ขาสั้นๆของมันจะพาไปได้ ในที่สุด ทั้งสองก็ล้มตัวลงนอนหมดแรงอยู่ใต้กองใบไม้ที่ทับถมกัน เพื่อจะได้อำพรางซ่อนตัวมันให้พ้นจากสายตาของเด็กๆ

          " อยู่ใต้ดินก็รำคาญ อยู่บนพื้นดินก็มีอันตราย เราจะไปอยู่ที่ไหนดีล่ะจ๊ะแม่" ลูกจิ้งหรีดถามขณะกำลังเดินสำรวจบริเวณใกล้ๆ แล้วมันก็พบหนองน้ำที่มีน้ำใสสะอาด มองไปเห็นฝูงปลาว่ายไปมา

         " แม่ ดูนั่นสิ ปลาพวกนี้อยู่ในน้ำได้อย่างสุขสบาย ใต้น้ำก็สวยดี เรามาอยู่ในน้ำแบบปลากันเถอะนะ"

          ลูกจิ้งหรีดเอ่ยชวนแล้วไม่รอช้ากระโดดลงไปในน้ำทันที มันพยายามว่ายน้ำ เพียงครู่เดียวมันก็สำลัก รู้สึกเหนื่อยและหนาว จึงรีบตะกายขึ้นมาบนฝั่ง ขณะนั้นอากาศเย็น ลงทุกที แม่จิ้งหรีดขยับปีกกล่อมลูกนอนหลับ และส่งเสียงดังให้เพื่อนๆรู้ว่า พวกมันปลอดภัยดี

          พวกจิ้งหรีดที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันส่งเสียงดังรับกันอย่างไพเราะ สองแม่ลูกรู้ว่าพวกมันต้องรีบขุดโพรงหาที่นอนหลับ การขุดโพรงเป็นไปอย่างเร่งรีบในเวลาสั้นๆเพื่อให้ทันเช้า " แม่จ๊ะ ลูกว่าบ้านในโพรงนี้ก็เหมาะกับพวกเราที่สุดแล้วอย่าไปหาบ้านใหม่เลยนะ" ลูกจิ้งหรีดนอนเยียดขาพูดกับแม่อย่างสบายใจ

         " ใช่ ไม่น่าหาเรื่องให้เหนื่อยเลย จิ้งหรีดอย่างเราต้องอยู่อย่างนี้แหละ จะเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอก" แม่จิ้งหรีดพูด แล้วขดตัวบนใบไม้ในโพรงที่อ่อนนุ่มแล้วยิ้มอย่างเป็นสุขพร้อมคิดในใจว่า โชคยังดีนะนี่ สามารถกลับมาอยู่ในบ้านที่มีแต่ความอบอุ่นและความสุขอีกครั้ง

menu